Nummer 114, februari 2006 - (14e jaargang)

Voorpagina nummer 114

Politiek commentaar

Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen

Een zevental jaren geleden voorspelde een flamboyant voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging dat het binnen de drie jaren met België zou gedaan zijn: België heeft afgedaan en heeft niet de minste toekomst. De man in kwestie haalde met zijn drieste uitspraken de kranten. Zelfs een kwaliteitskrant schatte de nieuwswaarde van dit oordeel hoog in en wijdde er een stukje aan. De man in kwestie toverde allerlei managementstrategieën uit zijn hoed en beweerde dat de bedrijfswereld klaar stond voor de grote sprong voorwaarts. Drie jaar later was er niets veranderd: België is er nog steeds. Ondanks de vele 'fatwa's' die door de ayatollahs van de Vlaamse beweging zijn uitgesproken, is er weinig tot niets veranderd. Bij het aantreden van de nieuwe Vlaamse regering kreeg de Vlaamse emancipatiestrijd een nieuwe opdoffer: de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde - geformuleerd als een breekpunt - werd uitgesteld en op de agenda van een volgende regering geplaatst. Een dieptepunt. De media besteden nog amper aandacht aan al wat naar een zelfstandig Vlaanderen streeft. Dit is haast onbegrijpelijk, zeker als je weet dat er tussen Vlaanderen en Wallonië een onoverbrugbare kloof gaapt, wat een streven naar meer autonomie op zijn minst in de hand zou moeten werken. België desintegreert zienderogen, maar in Vlaanderen is er in de verste verte geen politieke macht of media die de emancipatie van Vlaanderen in een zelfstandige staat zou kunnen finaliseren.

[Lees het volledige artikel >>]

En verder:

<< Vorig nummer (113)

Volgend nummer (115) >>