Solidariteitsmanifestatie met Bahar op 27 september 2007

Om 9 uur tot 12 uur

Hof van Beroep Antwerpen, Waalsekaai 35A, 2000 Antwerpen

Vrije meningsuiting: wat staat er op het spel?

We eisen ons recht op vereniging en vrije meningsuiting
Platformtekst voor de grondwettelijke vrijheid op vereniging en vrije
meningsuiting - 1 juni 2007
België heeft een lange democratische traditie van actieve participatie van het
maatschappelijk middenveld in het politieke debat. Doorgaans bestond er een
vrij brede interpretatie van het recht op vereniging en het recht op vrije
meningsuiting die beide grondwettelijk zijn verankerd. Sociale actie is
onlosmakelijk verbonden met deze rechten.

Een aantal gebeurtenissen de jongste jaren tonen dat vrijheid van vereniging
en vrije meningsuiting nog steeds niet definitief verworven zijn. In het
kader van de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit en het terrorisme
zijn de bevoegdheden van de politiediensten de laatste jaren enorm
uitgebreid. De nieuwe instrumenten maken het mogelijk om sociale bewegingen
te controleren en hun actievrijheid in te perken.

Het werkveld van de ngo’s dreigt te worden gecriminaliseerd. Legitieme vragen
en kritiek worden gezien als een bedreiging. Zij komen vaak in conflict met
het recht op eigendom of met de openbare orde. Telkens wanneer een zakelijk
belang in het gedrang komt, wordt al snel naar middelen gegrepen om het recht
op sociale actie in te perken. De recente beschuldiging van bendevorming aan
het adres van Greenpeace Belgium door Electrabel, is een gevaarlijke
evolutie.

Sinds 11 september is er daarenboven ook in België een tendens om radicale
standpunten te koppelen aan terrorisme. De gerechtelijke actualiteit in ons
land met de beschuldiging van de drie Luikse andersglobalisten voor
lidmaatschap van een criminele organisatie enerzijds en de affaire Bahar
Kimyongür anderzijds, doet de indruk ontstaan dat een aantal wetten en meer
in het bijzonder de antiterrorismewetgeving zware straffen mogelijk maakt
voor daden die onder geen enkele vorm gewelddadig, laat staan terroristisch
waren. Het ging in beide gevallen veeleer over geweldloze acties van
militanten of het uiten en verspreiden van een mening.

De verenigingen kunnen niet toelaten dat hun grondwettelijk recht op
vereniging en vrije meningsuitiging krimpt.
Vandaag ondervinden de verenigingen dat die bewegingsruimte op verschillende
manieren wordt aangetast:

- Door misbruik van procedure (voorbeeld: verwijzing naar artikels uit het
strafrecht die niet van toepassing zijn zoals artikel 322 over
bendevorming)

- Door strafrechterlijke vervolging van acties (intimidatie door zware
beschuldigingen)

- Door een antiterrorismewet die fundamentele rechten aantast

- Door uitbreiding van bevoegdheden van politie- en inlichtingendiensten

- Door eenzijdige verzoekschriften die acties stopzetten

- Door het afdreigen met schade-eisen of klachten voor laster en eerroof

- Door arrestaties en huiszoekingen

Militanten van vakbonden, politieke partijen, ngo’s, de andersglobalistische
beweging en de vele anderen die zich inzetten voor sociale en ecologische
vooruitgang, internationale solidariteit of mensenrechten kunnen
gecriminaliseerd en aansluitend disproportioneel zwaar veroordeeld worden.

De bescherming van de grondwettelijke vrijheden behoort tot de essentie van de
rechtsstaat. De organisaties die deze platformtekst vragen dan ook aan de
volgende federale regering om deze trend te corrigeren en wetgevende
initiatieven te nemen om de interpretatie over wat behoort tot het gebied van
de sociale contestatie in al haar vormen te verduidelijken en uit de sfeer
van de strafwet, van misdadige of terroristische actie te halen.
INFO:www.vrede.be (klikken foto Bahar rechts)

Meervoud organiseert op zondag 16 september in het Vlaams Huis in Brussel:

Een brunchgesprek met Kurt Delodder en John Vandaele over de Wereldbank en de Nieuwe Economische Wereldorde

Kurt Delodder is werkzaam op de Federale Overheidsdienst van Financiën, en was eerder medewerker van de Wereldbank. Hij zal de rol en de werking van de Wereldbank uitleggen

John Vandaele is medewerker van MO-magazine en auteur van het boek ‘Het recht van de rijkste’. Hij zal een kritische blik werpen op het beleid van de Wereldbank en andere internationale organisaties in het kader van de ‘Nieuwe Economische Wereldorde’.

Deze brunch vindt plaats op het gekende adres: Drukpersstraat 20, te 1000 Brussel.
Aanvang op zondag 16 september om 11.30u.

Zoals steeds wordt een en ander vergezeld van een rijkelijk buffet. Deelnamekosten bedragen 12,5 €. Gelieve u zeker in te schrijven per e-mail (bdaelemans@meervoud.org) of per telefoon: 0479 86 55 12.

Nu de vorming van een federale regering moeilijker loopt dan verwacht, vindt een groot deel van de Vlaamse linkerzijde het blijkbaar belangrijk om voluit de Belgische kaart te trekken. In het beste geval worden ernstige argumenten samengeraapt, maar vaak komen de emoties naar boven, en niet een klein beetje! Wie solidair en verdraagzaam is, verdedigt België, wie Vlaamse eisen formuleert, is per definitie asociaal, bekrompen en hoogstwaarschijnlijk extreemrechts.
Vanwaar die afkeer van alles wat Vlaams is? Meer dan honderd jaar lang stond veel van wat links was in Vlaanderen toch positief tegenover Vlaamse emancipatie? Is die afkeer te verantwoorden omdat ‘alle Vlaamse eisen’ gerealiseerd zijn? Of omdat niemand ter wereld Vlaanderen kent? Nee, de afkeer heeft vooral te maken met de opkomst van het Vlaams Blok/Belang (VB).

De lange reeks verkiezingsoverwinningen van het VB heeft de partij niet alleen een grote invloed bezorgd binnen de Vlaamse beweging, ze heeft ook een groot deel van de Vlaamse linkerzijde verdreven uit de Vlaamse emancipatiestrijd. Plots was het allemaal niet meer nodig en werd het terrein ingenomen door rechts. Vlaanderen stond ineens voor Philip Dewinter en ander rechts-extremistisch gespuis. Tot overmaat van ramp spatte de Volksunie uiteen en verspreidde de separatistische microbe zich over het Vlaamse partijlandschap. Als Vlaanderen onafhankelijk wordt, dan wordt het een onmenselijk rechts Vlaanderen, dat staat in de sterren geschreven. Meer Vlaanderen staat gelijk met meer privatiseringen en de ontmanteling van onze welvaartstaat.

Maar waarvoor staat België? De linkerzijde in Vlaanderen wordt er welhaast lyrisch over, maar laten we nuchter blijven. Wij moeten vaststellen dat België even kapitalistisch is als de meeste staten in West-Europa en dat er nauwelijks weerwerk wordt geboden tegen de neoliberale dwangpolitiek van de Europese Commissie. Bij de heftigste verdedigers van België zit niet alleen een koning, maar ook mensen als Etienne Davignon, Herman Decroo, Jean-Luc Dehaene, Karel De Gucht en een hele rits baronnen en baronessen die écht niet links zijn te noemen. Zij realiseren privatiseringen en krijgen niet genoeg van neoliberale recepten. Maar de verdedigers van België zijn toch verdraagzaam? Vergeet het! Racisme woekert ook daar.

Het is de hoogste tijd dat er een eind komt aan dit zwart-wit denken want het staat mijlen ver van de realiteit. Met Belgicistische emo-praat maakt de linkerzijde zich niet populair in Vlaanderen. Natuurlijk antwoordt iedereen: “wij zijn niet tegen de Walen”, maar dat wil niet zeggen dat de Vlamingen Belgicisten zijn. Uit de verkiezingsuitslag kan men alleen maar afleiden dat Vlamingen zich niet storen aan Vlaamse eisen in de partijprogramma’s en bij velen hebben die eisen nog steeds een emancipatorische betekenis. Meer nog: er bestaan ook mensen die zich Vlaming voelen en er (uitgesproken) linkse ideeën op na houden.
Wil de linkerzijde in Vlaanderen groeien, dan moet het niet de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde bestrijden en de Vlaamse kiezers dommeriken noemen. Het komt er op aan om onze mensen te overtuigen van het feit dat een sociale welvaartstaat in ieders belang is en of die staat Vlaams of Belgisch wordt, dat zal de toekomst wel uitwijzen.

Brussel, 4 september 2007