Een links-soevereinistische denk- en actiegroep in vlaanderen


Meervoud is een links-nationalistische denk- en actiegroep voor een soeverein Vlaanderen waarvan de strategische doelstellingen zijn: versterking van het Vlaams nationaal bewustzijn, nationale soevereiniteit én volkssoevereiniteit in een Vlaamse staat. Dat wil zeggen dat een interne democratische rechtsorde de door het mondiaal kapitaal en door het neoliberalisme uitgeschakelde democratie in Vlaanderen moet herstellen. Om die doeleinden te bereiken wordt maandelijks een tijdschrift uitgegeven onder de naam Meervoud, worden brochures en boeken gepubliceerd en worden initiatieven genomen of deelgenomen aan andere die de realisatie van bovengenoemde doelstellingen dichterbij brengen.

Sedert het ontstaan van de Belgische staat in 1830 steunde de macht van de Belgische heersende klasse op de nationale grootindustrie. Maar vanaf de jaren tachtig van vorige eeuw werden de kaarten in België grondig doorheen geschud. Nu is zij onderdeel geworden van de multinationale kapitalistische groepen die een neoliberaal beleid opleggen aan de Europese volkeren, vooral via de Europese Unie (EU). Dat beleid betekent sociale afbraak en uitschakeling van de democratie.

De Belgische heersende klasse heeft nog wel, met steun van het mondiaal kapitaal, de touwtjes stevig in handen maar ze is steeds minder de ideologisch leidende klasse voor de bevolking. Waarom? Om haar heerschappij te bestendigen moet zij steeds meer beroep doen op anti-sociale en ondemocratische middelen. Eén van de pijlers daarvan is het overhevelen van bevoegdheden naar niet-verkozen supranationale organisaties (zoals de EU).

Door het verlies aan ideologische invloed van de Belgische heersende klasse erodeert het gemeenschappelijk referentiekader van Vlaanderen en Wallonië, de twee naties die sedert 1830 in het Belgisch staatsverband leven. Het Belgisch staatsnationalisme moet terrein prijsgeven aan de twee volkeren: Het Vlaamse en Waalse volk. Het gemeenschappelijk Belgisch belang vervaagt. Er groeit langzaam een nieuwe visie op het algemeen belang die niet meer Belgisch is, maar Waals of Vlaams.

Voor de linkse Vlaams-nationalisten zijn volgende prioriteiten van groot belang:
  • Versterking van het Vlaams nationaal bewustzijn, onder meer door de verdere uitbouw van de Nederlandse taal (6e taal in Europa, 22 miljoen mensen - Nederland en Vlaanderen), respect voor de taalwetten in en rond Brussel, tegen het oprukkend individualistisch consumentisme waarin de Engelse taal dominant is. Niet-discriminatie en integratie van migranten in Vlaanderen door hen aan te zetten (en de nodige overheidsmiddelen te voorzien) om zich te bekwamen in het Nederlands.
  • Nationale soevereiniteit voor Vlaanderen, als onafhankelijke staat in een Confederatie van Europese Staten. (De Europese Unie herleidt de volkeren tot ethnieën of tot regio's met beperkte culturele autonomie en nog minder economische zeggenschap). Een Vlaamse staat moet zijn soevereiniteit veroveren door zich te onttrekken aan de dwangbuis van het mondiaal kapitaal dat de nationale soevereiniteit van volkeren vervangt door de soevereiniteit van aandeelhouders en managers.
  • Een Vlaamse staat is internationalistisch, d.w.z. dat er een grote openheid naar andere staten en volkeren ontwikkeld moet worden, en dat problemen tussen volkeren langs vreedzame weg opgelost moeten worden. Een soevereine Vlaamse staat moet de relaties met onze buurlanden en het Waalse volk intens en constructief ontwikkelen. De linkse Vlaams-nationalisten willen samenwerking met alle democratische en soevereinistische bewegingen in Europa en in de wereld.
  • Linkse Vlaams-nationalisten zien het herstel van de democratie door de uitbouw van de volkssoevereiniteit. Dat wil zeggen dat elk staatsgezag de uitdrukking is van de wil van het volk via een interne democratische rechtsorde. Zij is de bron van alle politieke legitimiteit. (Wij verwerpen de legitimiteit van democratisch oncontroleerbare supranationale technocratieën zoals de EU, het IMF, de NATO, de OESO...)
Wij willen de democratische orde ook richten op de sociaal-economische ontwikkeling van de natie. Wij denken onder meer aan de democratische controle op het kapitaal, aan een contractueel kader in de economie tussen ondernemingen en de overheid (waarin sociale en milieunormen afdwingbaar zijn en de inspraak van vakbonden en consumenten gewaarborgd is), aan een sociaal rechtvaardig belastingsstelsel, aan volwaardige werkgelegenheid en sociale zekerheid...Dat veronderstelt een breuk met de neoliberale beleidsrecepten.

Het herstel van de democratie via de volkssoevereiniteit zal de groeiende kloof tussen rijk en arm in Vlaanderen helpen dichten en is de beste weg naar het herstel van de welvaart en het welzijn van het Vlaamse volk.

Brussel, maart 2005